25 de maio. Eleccións europeas

Bonito widget nos facilita o xornal “El País” cos resultados das eleccións europeas. Pódense comparar os resultados actuais cos de 2009 e, igualmente, pódense ver os resultados tanto en número absoluto de votos como de número de deputados que resultan. E, a maiores, onde se indica “Detalle“, cando prememos, mándanos á folla do xornal onde podemos ver os resultados por comunidades autónomas, e o escrutinio total de tódalas candidaturas. Pódese, por tanto, facer unha análise moi exhaustiva.

Como curiosidade, cabe dicir, que eu coido que son as primeiras eleccións onde “non gañan todos”, como era característico en cada elección. Cada partido buscaba aquel dato que lle era máis favorable, obviando os demais. Das valoracións das principais formacións políticas, hoxe cab deducir que todos, agás PODEMOS, considéranse perdedores: por perder moitos votos (PSOE, PP) ou por non cumprir as expectativas das que partían (IU, UPyD).

 

Aquí, no país, tamén houbo espazo para todo. Na web de “La Voz de Galicia” tamén hai posibilidade de ver tódolos datos aquí. Os dous partidos maioritarios perderon un monte de votos (PP, perde 200.000 votos, e PSdeG 150.000),  o BNG  perde 20.000 quedándose nuns 80.000 e pasa á 5ª posición , adiantado por AGE (106.000) e PODEMOS (84.000 votos), e UPyD pasa de 14.000 a 35.000.

Fotos de aeroportos

En primeiro lugar, temos unha vista do Aeroporto de Barajas en 1933. Sobras as palabras. Non hai nada á vista. Todo chan. Lonxe da zonas habitadas. No primeiro plano, un para de casetos (hangares) e un feixe de avións ordenadamente dispostos sobre o campo.

Nas imaxes seguintes, aparece unha vista actual do mesmo aeroporto. Unha vista aérea onde se pode ver toda a estrutura do aeroporto coas 2 pistas e as zonas de servizo, e outra vista da famosa Terminal 4 (6.000 millóns de euros) e hoxe, infrautilizada. O aspecto é ben diferente da imaxe anterior. Unha infraestutura pola que pasaron en 2013 case 40 millóns de pasaxeiros (perdendo o 12% respecto de 2012).

E finalmente, tamén unha vista aérea do Aeroporto do Prat, de Barcelona. Tamén de recente ampliación (acolleu en 2013, algo máis de 35 millóns de pasaxeiros; case o mesmo ca un ano antes). Nesta ocasión uns 1.900 millóns. Aínda que, en moitas ocasións, resulta difícil atopar o custe exacto das infraestruturas públicas. Cousas da transparencia.

A primeira imaxe pertence á web de AENA pero está publicada, entre outros en ABC, e as vistas aéreas son orixinarias da web de airliners. A vista da Terminal 4 é vadeaviones.

Tráfico de mercadurías nos principais aeroportos españois en 2013

Comparado co gráfico duns días atrás referido ao Tráfico de pasaxeiros do tráfico aéreo español, o que temos debaixo presenta diferenzas notables.

A primeira, é que o papel de Madrid como principal aeroporto receptor de mercadurías está claro pois recibe 3 veces e media máis toneladas que o segundo aeroporto do sistema, que é o de Barcelona. Sen dúbida, está relacionado co seu papel de hub” (Centro de conexión ou concentrador) principal nas conexións de mercadurías de Europa e de América. Outros elementos relacionados serían a gran cantidade de polígonos distribuidores de mercadurías para todo o estado e que están nos arredores da capital, sendo o “Corredor do Henares” un dos máis relevantes, e a existencia do que denomina como “porto seco” -en Coslada- que leva a cabo o papel de aduana interior para o tráfico marítimo e que, por mor da intermodalidade, alimenta e se beneficia ao mesmo tempo da existencia dun aeroporto próximo.

Toda esa conxunción de elementos é o que xustifica a evolución do tráfico.

Tráfico de pasaxeiros nos aeroportos españois en 2013

A partir das cifras proporcionadas por AENA, podemos acceder ao conxunto do sistema aeroportuario español. Neste caso, presentamos unha gráfica na que se observan as cifras de tráfico de pasaxeiros nos 10 principais aeroportos españois durante o pasado ano. Da análise dos datos, pódense tirar 2 conclusións rápidas, que están mediatizadas por non observar unha serie de anos senón un só ano concreto. Así, habería que buscar datos complementarios para comprobar se a tendencia é contínua non tempo ou resulta ser algo puntual.

A primeira conclusión, é a importante caída de tráfico, un 12%, no aeroporto principal da rede que é o de Madrid. Esta si que é unha tendencia constante dende que se produciu a crise, e no ano actual -2014- hai meses que se mantén a caída e outros nos que intenta remontar. Fronte a isto, o segundo aeroporto, o de Barcelona, mantén o tráfico do ano pasado -ten un mínimo crecemento do 0’2%-. Xa durante os meses do verán, agosto sobre todo, observábase que este aeroporto igualaba en tráfico a Madrid, e que  aínda que no conxunto do ano queda por debaixo, tiña rebaixado moito a diferenza con respecto a Madrid. A causa deste diferente comportamento, achácase primordialmente ao diferente comportamento das aeroliñas que operan nos aeroportos. Mentres Iberia está nun proceso de restruturación de liñas e negocios, que reducen o seu tráfico, e iso afecta fortemente a Madrid -é a súa base principal-; no caso de Barcelona, benefíciase da presenza de aeroliñas “low coast” como Vueling -pertence ao mesmo grupo que Iberia, pero a súa bases é Barcelona- e outras. Se a isto, engadímoslle o diferente comportamento turístico que se vén observando nos últimos anos (Barcelona sobe, e en Madrid decae), pódese explicar claramente.

En segundo lugar, observamos como os aeroportos vencellados tradicionalmente ao sector turístico, denominado “sol e praia”, manteñen ou incrementan as súas cifras. Así Alacante sobe case un 9%, e Málaga, Tenerife ou Eivisa entre un 2 ou un 3%. Igualmente, podemos estruturar varios niveis de aeroportos. Os 2 grandes aeroportos destacados (as 2 grandes cidades: con tráfico turístico e de negocios), a certa distancia o de Palma de Mallorca (turismo), un grupo de aeroportos entre 8 e 12 millóns de pasaxeiros (Málaga, Alacante e os 2 principais das Canarias) e outro grupo de menos de 6 millóns que son os aeroportos secundarios das áreas anteriores (Eivisa, Lanzarote e Valencia).

 

Importacións de petróleo

Engadimos dous novos gráficos sobre as importacións de petróleo realizadas por España durante o ano 2013. No primeiro gráfico, aparecen os 10 países aos que se lle comprou máis cantidade de petróleo en milleiros de toneladas (kt).

Destaca México, en primeiro lugar, seguido de Rusia, Arabia Saudí e máis Nixeria. Hai un segundo grupo, tamén de 4 países, que son Angola, Alxeria, Colombia e Libia. Finalmente, os dous últimos son Venezuela e Iraq. Como se pode observar, o abastecemento está bastante diversificado considerando as áreas das cales proceden estes 10 países e que máis tarde comentaremos.

Que resulte México o principal fornecedor explícase por ser o aliado clave de REPSOL, a través de PEMEX (Petróleos Mexicanos), compañía que ten unha importante participación accionarial na compañía española, coa cal nos últimos tempos tivo varios desencontros. Tamén chama a atención que 0 segundo fornecedor sexa Rusia, por canto tamén o risco-país é elevado, máis aínda polos recentes acontecementos sobre Ucraína e Crimea. O terceiro é un país tradicional do Golfo Pérsico -Arabia Saudí- , e o cuarto é Nixeria, quen en anos anteriores chegou a ser o segundo abstecedor. Non é moi coñecido o papel exportador deste país, que tradicionalmente foi case un couto privado das grandes petroleiras (Shell, fundamentalemente) e que foron moi criticadas polas desfeitas ocasionadas no Golfo de Biafra. Hoxe é un estado que ten un elevado risco-país pola existencia de problemas políiticos ocasionados polas loitas entre os fundamentalistas musulmáns (Norte) e a poboación cristiá (maioritaria na zona do delta).

Do quinto ao oitavo posto, aparecen Angola, país que hoxe está inmerso nun forte proceso de desenvolvemento económico e, que non sendo dos países petrolíferos tradicionais, hoxe en día ten un certo nivel de relacións comerciais con España. Alxeria e mais Libia son estados do Magreb onde a proximidade facilita o acceso e onde a presenza de Repsol en Libia é especialmente relevante dende os últimos días de Gadafi. Finalmente, Colombia, país tamén de segunda fila do bloque exportador e con relacións comerciais con España en moitos sectores.

En canto ao segundo gráfico, agrupamos o total das importacións por áreas. Así, a principal área da que se importa o petróleo é África cun terzo das importacións, mentres de Oriente Medio, o principal foco exportador a nivel mundial, tan só chegan o 18%. Isto débese en gran medida aos problemas de Iraq, que aínda non conseguiu pórse ao nivel previo a guerra e a que doutro subministrador tradicional de España como era Irán, na actualidade, a penas importamos nada por mor das sancións económicas derivadas da investigación nuclear que obrigou a que cas toda a UE evitara os contactos comerciais, sendo por tanto necesario buscar novas fontes de suministración.

 

 

WordPress Themes